WSPARCIE

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu własnego Centrum Rozwoju Przemysłów Kreatywnych: Rozwój Sektorów Kreatywnych.

Ta trasa nie była tylko promocją katalogu wydawnictwa L.A.S. Listening and Sounding. Była sprawdzeniem idei: czy niezależna, kuratorska platforma może funkcjonować w międzynarodowym obiegu bez utraty tożsamości. Odpowiedź przyszła nie w formie deklaracji, lecz doświadczeń.

Rezydencje, sesje nagraniowe, improwizowane koncerty pokazały, że kluczową wartością L.A.S. pozostaje proces – współobecność, uważność, gotowość na ryzyko. Z tej podróży przywieziono nie tylko kontakty i nagrania, ale też przekonanie, że wydawnictwo może być węzłem relacji, a nie tylko nośnikiem dźwięku.

Nowe płyty, które pojawią się w kolejnych miesiącach, będą w dużej mierze echem tej drogi.

Luksemburg, Lille i powrót – 17-22 czerwca

Francuski epizod w La Malterie w Lille – wspólne granie z Peterem Orinsem i muzykami kolektywu Muzzix – miał charakter wymiany doświadczeń między scenami. Bez hierarchii, bez reprezentowania „marek”.

W Miradorze w Luksemburgu po raz pierwszy zaprezentowało się trio Damasiewicz / Kasprzyk / Lesiak – surowe, świeże, jeszcze w fazie formowania.

Finał w Polsce, podczas Bielskiej Zadymki Jazzowej, miał już inny wymiar: stoisko promocyjne, rozmowy z dziennikarzami, odsłuch nowej płyty. Po tygodniach drogi – moment zatrzymania i spojrzenia wstecz.

Belgia i Holandia. Między domem a ulicą – 6-8 czerwca

Po berlińskim zagęszczeniu przyszła chwila oddechu w Neerharen, u malarki Anity Damas. Cisza, rozmowy, reset. Z tej prywatnej przestrzeni droga prowadziła do Brukseli – koncert w Grand Hospice z pianistką Barbarą Drazkov miał w sobie coś z nocnego rytuału: miękkie światło, skupiona publiczność, dźwięki, które nie potrzebują wyjaśnień.

Dzięki Sebastianowi Strycharskiemu muzycy trafili także do PickArt, gdzie skład poszerzył się o kontrabasistę Mattię Massoliniego. Inna energia, inny puls – ale ten sam język improwizacji.

W Rotterdamie, w Koffie en Ambacht, koncert odbył się niemal na ulicy. Z argentyńskim perkusistą Marcos Baggianim muzyka znów wyszła do ludzi – przypadkowych przechodniów, stałych bywalców, tych, którzy przyszli po kawę, a zostali na dźwięk.

Anglia. Rezydencje i rozmowy – 11-16 czerwca

W Devon, w Ashburton Arts Centre, koncert z Barbarą Drazkov miał charakter niemal teatralny – wyważony, uważny, osadzony w lokalnym kontekście.

Londyn przyniósł intensywną rezydencję na Theatreship – pływającej przestrzeni artystycznej. Tu improwizacja spotkała się z Kubą Cywińskim, Ayo Salawu i Adrianem Northoverem. Ważnym punktem była także wizyta w Cafe OTO – nie tylko koncert z Clevelandem Watkisem, ale też spotkania, rozmowy, planowanie. W tym mieście networking nie jest dodatkiem – jest częścią procesu twórczego.

Spotkanie z Kevinem Le Grandem (BBC, Jazzwise) i przygotowanie materiału do wydania w 2025 roku zamknęły ten etap w sposób bardzo konkretny.

Luftmensch Kollektiv – 28 maja

Dzień później muzyka przeniosła się do atelier Emilia Gordoy – meksykańskiego wibrafonisty i perkusisty. Przestrzeń Luftmensch Kollektiv stała się miejscem prezentacji trzech zupełnie różnych projektów, które łączyło jedno: skupienie na procesie.

Ambientowy duet Piotr Damasiewicz / Kuba Wójcik rezonował z estetyką płyt Diavolezza i Krew – dźwięki zawieszone, kruche, bardziej słuchane niż grane. Hangar Music (Damasiewicz / Gordoa) wniósł melodyjność i subtelną strukturę. Z kolei nowo powołany kwartet (Kasprzyk, Lesiak, Gordoa, Borges) pokazał, jak szybko potrafią krystalizować się nowe języki, gdy spotykają się właściwi ludzie.

To był dzień bez presji koncertowej – bardziej sesja poszukiwawcza niż występ.

Terzo Mondo i PAS Berlin – 29 maja

W greckiej restauracji Terzo Mondo, która od lat pełni rolę klubu muzycznego, improwizacja spotkała się z codziennością. Koncert z australijskim perkusistą Samuelem Hallem miał charakter promocyjny, ale bez marketingowej maniery – raczej jak przypomnienie, że Power of the Horns to projekt żyjący w wielu krajach.

Wieczorem w PAS Berlin przyszła lekcja niemieckiej organizacji improwizacji: jasno określone składy, lista muzyków, zero przypadkowości. Paradoksalnie – im więcej struktury, tym więcej swobody. To doświadczenie zostało w głowie na długo.

Sugar Candy Mountain – 30–31 maja

Dwudniowa rezydencja w Sugar Candy Mountain – miejscu łączącym galerię, klub, kino i studio – była jednym z najgęstszych punktów trasy. Różne konfiguracje personalne, długie sesje, nagrania, które nie powstają „pod płytę”, ale z potrzeby chwili. Materiał, który – jak zapowiadają muzycy – jeszcze wróci w przyszłych wydawnictwach L.A.S.

Kaplica i pracownia instrumentów – 1 czerwca

W XII-wiecznej kaplicy, dzięki inicjatywie Wielanda Möllera, zarejestrowano muzykę, która korzystała z naturalnej akustyki miejsca. Tego samego dnia – kameralny set w pracowni Ganesza Anandana, konstruktora instrumentów. Improwizacja wśród narzędzi i prototypów zawsze brzmi inaczej: bardziej uważnie, jakby dźwięk musiał się tu tłumaczyć z samego siebie.

Powrót do Kühlspot – 5 czerwca

Finał berlińskiej rezydencji: Into the Roots z gościnnym udziałem Ignaza Schicka. Domknięcie pewnego kręgu – nie w sensie repertuarowym, lecz relacyjnym.

Berlin. Laboratorium pierwszego etapu

Berlińska rezydencja (27 maja – 5 czerwca) była naturalnym punktem startu. Miasto, które od lat funkcjonuje jako jeden z najważniejszych węzłów europejskiej sceny improwizowanej, przyjęło ekipę L.A.S. bez zbędnego ceremoniału – za to z intensywnością, która szybko ustawiła tempo całej trasy.

Dzięki gościnności kontrabasisty Ranjita Prasada i Kamili Marcinkowskiej-Prasad, codzienność tej rezydencji miała charakter pracy u podstaw: rozmowy, próby, wspólne gotowanie, długie wieczory z instrumentami. Berlin nie zaczyna się tu od sceny – zaczyna się od kuchennego stołu.

Kühlspot Social Club – 27 maja

Pierwszy koncert odbył się w Kühlspot Social Club, miejscu-instytucji, gdzie muzyka improwizowana wciąż ma charakter wspólnotowy. Wschodni Berlin, surowa przestrzeń, ludzie, którzy przyszli nie „na wydarzenie”, lecz na spotkanie.

Na scenie: Antti Virtaranta, Wieland Möller i muzycy związani z L.A.S. – improwizacja, która szybko przerodziła się w rozmowę. Tego wieczoru ważniejsze od samych dźwięków okazały się kontakty: spotkanie z pianistką Rieko Okuda, rozmowy z lokalnymi promotorami, energia, która zostaje długo po wybrzmieniu ostatniego tonu. Duża w tym zasługa Isabeli Espichicoque Anders i Ignaza Schicka, którzy – jak często w Berlinie – byli jednocześnie gospodarzami, kuratorami i aktywnymi uczestnikami sceny.

Europejska wyprawa dźwiękowa 2024 / 27.05 – 22.06

Niektóre trasy koncertowe przypominają serię punktów na mapie: daty, kluby, setlisty, szybkie powroty. Inne są raczej procesem – powolnym przemieszczaniem się idei, ludzi i dźwięków. Europejska wyprawa L.A.S. Listening and Sounding w 2024 roku należała zdecydowanie do tej drugiej kategorii.

Przez kilka tygodni trzyosobowy zespół fundacji przemieszczał się między miastami, scenami i prywatnymi przestrzeniami twórczymi, promując katalog wydawnictwa, ale jednocześnie testując jego sens i potencjał w realnym, międzynarodowym obiegu. Dzięki wsparciu Centrum Rozwoju Przemysłów Kreatywnych (program Rozwój Sektorów Kreatywnych) ta podróż mogła się wydarzyć – jako coś więcej niż objazd promocyjny. Raczej jako artystyczna wyprawa badawcza po Europie improwizowanej. 

Berlin, Bruksela, Rotterdam, Londyn, Devon, Luksemburg – każde z tych miejsc miało własny rytm, własne napięcia i własny sposób słuchania. A L.A.S. – zamiast narzucać narrację – uważnie się w te rytmy wsłuchiwało.

 WSPARCIE

 OBSERWUJ NAS

LISTENING AND SOUNDING FOUNDATION 2024

COOKIE

POLITYKA PRYWATNOŚCI

LISTENING AND SOUNDING

FUNDACJA

FUNDACJA LISTENING AND SOUNDING 2024

COOKIE

POLITYKA PRYWATNOŚCI

OBSERWUJ NAS

 FUNDACJA

LISTENING AND SOUNDING