Powrót Surdadalistów
Wtedy narodził się performance, który ostatecznie pogrzebał zdrowy rozsądek i mieszczańskie konwenanse. Legendarna, nieformalna grupa Surdadaiści Lubelscy powróciła z mroku, by dokonać publicznej dekonstrukcji logiki. Becyw Łupalski, Kedym Baker, Maka Bąktosz i Wanaj P. Ziedrzec, wspierani gościnnie przez Sałgera Cwabe Husoffa, zamanifestowali absurd w najczystszej postaci, udowadniając, że jedyną odpowiedzią na skostniały świat jest radykalny akt kreacji.
Ślad na siatkówce
Równolegle, w totalnym skupieniu i transie, dokonywał się akt fizycznego przelewania myśli na płaszczyznę. Valerio Signet uruchomił intuicyjny rysunek – jego dłoń, prowadzona bezpośrednio przez impulsy z podświadomości, pokrywała przestrzeń abstrakcyjnymi, agresywnymi liniami. Zobaczyliśmy na żywo, jak to, co nienazywalne, staje się widzialne. Wydarzenie dobiegło końca, zniknęło, zostawiając nas z pytaniem, czym właściwie była ta chwila – i jak głęboko wryła się w naszą wyobraźnię.
Londyński powiew ryzyka
Scenę przejęli weterani brytyjskiej awangardy, wnosząc do dusznej przestrzeni bezkompromisowy rygor wolności. Adrian Northover rozdzierał powietrze drapieżnymi, nieliniowymi frazami saksofonu altowego, a Marcello Magliocchi rozbijał resztki przewidywalnego rytmu swoją hipnotyzującą perkusją. Ich obecność zdemolowała bezpieczny dystans między sceną a widzem, udowadniając, że prawdziwe free improvisation nie zna litości ani kompromisów.
Dźwięk bez mapy
Muzyczna swobodna improwizacja uderzyła jako pierwsza, rozrywając schematy tradycyjnej harmonii. Franciszek Pieczarka sączył w przestrzeń kosmiczną elektronikę i hipnotyzujące dźwięki mooga, podczas gdy Grzegorz Lesiak uwalniał z gitary czyste, przesterowane emocje. Kiedy Stanisław Warchoł uderzył w struny preparowanego pianina, a Rafał Staniak podbił całość pulsującym, głębokim basem, publiczność straciła grunt pod nogami, rzucona wprost w otchłań dźwiękowej podróży w nieznane.
Myślę o tym, co nie do pomyślenia ǀ 24.09.2026 ǀ Akademia Sztuki Nowoczesnej w Lublinie
Wynurzenia pierwsze
Oto co się wydarzyło, gdy ramy wyobraźni pękły z hukiem. Akademia Sztuki Nowoczesnej w Lublinie na jedną noc przestała być instytucją, a stała się pulsującym, nieprzewidywalnym laboratorium sztuki totalnej. Zebraliśmy się tam bez kompasu, napędzani wyłącznie pierwotną potrzebą twórczego wyładowania. To, co miało być happeningiem, przeistoczyło się w kolektywne misterium wolnej ekspresji, w którym uśpione pokłady podświadomości przejęły całkowitą kontrolę nad rzeczywistością.
OBSERWUJ NAS
LISTENING AND SOUNDING FOUNDATION 2025
Fundacja L.A.S. LISTENING AND SOUNDING